Nieuws
TDR-ranglijsten op z'n kop na snelle 800m's
NINOVE - De eerste zaterdag van augustus stond met de Memorial Rasschaert traditioneel één van de sterkst bezette wedstrijden van de Flanders Cup, het Belgische baancircuit, op het programma. Waar in andere werelddelen het baanseizoen al vroeg ten einde is gekomen, trekken veel Aziatische, Afrikaanse en Amerikaanse atleten naar Europa om wedstrijden te lopen. Helaas was een groot deel van de Nederlandse baanatleten in Ninove niet te zien. Van het Team Distance Runners was wel een groep fit genoeg om in actie te komen. Met name op de 800m werd door hen spektakel geleverd. Manon Kruiver werd op basis van haar persoonlijk record als laatste atlete toegevoegd aan de A-race op de 1500m. Daarin kwam ze tot een degelijke 4.21.14. Helaas kon de Tuitjenhornse onvoldoende profiteren van de tegenstand die de race bood: "Een grote groep meiden liep op een tempo van 4.10 en dat is gewoonweg te snel voor mij," aldus Kruiver. "Daardoor moest ik veel alleen lopen. Zonder strijd is het moeilijk, maar ik ben toch tevreden over mijn prestatie van vandaag. Achteraf had ik misschien alleen wat langer mee moeten gaan met het veld." Tjerk Conijn realiseerde in de C-race een fraai persoonlijk record van 3.52.20. "Maar toch wil ook ik graag onder die 3.50," luidde zijn commentaar. De beste prestaties van de avond werden geleverd op de 800m. Na een groot aantal afzeggingen werden de A- en B-race gecombineerd. Met een twaalftal atleten in de banen was het dus dringen geblazen. 1500m-loper Kristof van Malderen testte zijn snelheid en behaalde een prachtige vijfde plaats. Des te opvallender was de pr-verbetering die hij realiseerde: in 1.48.74 was Van Malderen maar liefst bijna twee seconden sneller dan voorheen. "Hier ben ik natuurlijk heel blij mee, dit soort tijden op een afstand die ik niet zo vaak loop," vertelt de atleet. "Maar dit soort tijden horen natuurlijk wel bij mij. Dit was ook wat we vooraf aan het seizoen als minimum ten doel hadden gesteld. Elk jaar word ik nog sneller op deze afstand. En dat is natuurlijk broodnodig voor mijn 1500m." Van Malderen passeerde bij het uitkomen van de laatste bocht zijn teamgenoot Nils Pennekamp, die met 1.48.99 zijn pr heel dicht benaderde. Pennekamp maakte al wekenlang een sterke indruk op coach Guido Hartensveld. "Het lijkt wel of Nils nu pas echt los begint te komen. De juiste ontspanning is er, zowel op trainingen als in de wedstrijden. Ik zie prachtige dingen op de trainingen en dat komt er nu ook uit op de wedstrijden," aldus Hartensveld. "Nils is erg gretig en wil graag nog een aantal weken door." Trainer en atleet geven aan dat met name op dit vlak grote winst is geboekt. Het moet de opmaat zijn voor het doorgroeien van de atleet. Pennekamp: "De afgelopen weken heb ik met veel plezier een aantal 1500m's gelopen, waaronder één in 3.50 in Utrecht, met een slotronde van 56 seconden. Bovendien voelt die NK-medaille toch wel als een bevrijding. En dat terwijl ik vorig jaar met vakantie was tijdens het NK en er al de brui aan had gegeven. Voor mijn gevoel begin ik nu pas echt op dreef te komen." Mark Nouws liep in de B-race de perfecte wedstrijd. De Castricummer had al wekenlang zijn zinnen gezet op deze race en kennelijk is Ninove voor hem een lievelingsbaan, want ook vorig jaar zette Nouws er met 1.52.15 een persoonlijk record neer. In de 2010-editie kwam Nouws met twee nagenoeg gelijke rondes van 55 seconden tot een pr van 1.50.75. "Wat een heerlijk gevoel," sprak hij. "Ik bleef de hele wedstrijd technisch goed lopen, met een hoge frequentie en pas in de laatste 50m voelde ik verzuring. Heerlijk, dit zijn de races die je wilt lopen." Met de sterke prestaties van het drietal worden de TDR-ranglijsten op de 800m aanzienlijk op zijn kop gezet. Nouws zet met zijn 1.50.75 de vierde TDR-tijd van het jaar neer (Niels Verwer was met 1.50.72 tijdens de Gouden Spike net iets sneller). Van Malderen is met 1.48.74 de snelste TDR-atleet van het jaar, maar Pennekamp kan hier verandering in brengen met nog enkele baanwedstrijden te gaan. Ook de nummers vijf, zes, zeven en acht (Addis Riet, Bouke Onstenk, Paul Boon en Tjerk Conijn) kunnen nog voor verschuivingen zorgen. Zij hebben nog geen pr's neergezet dit seizoen en zijn wellicht tot meer in staat. Twee van hen, Onstenk en Boon, kwamen dit weekend in actie tijdens de Amsterdam Open in het Olympisch Stadion. Zij wisten beiden geen snelle tijden te realiseren: Onstenk zette op de 1500m een tijd van 3.55.64 op de klokken, terwijl Boon op de 800m een tijd van 1.54.63 liep.
Lees verderRens Dekkers 13de en beste Nederlander bij het EK marathon
BARCELONA- Vanochtend stond de marathon op het programma tijdens de Europese kampioenschappen atletiek. De 42 kilometer en 195 meter werden gelopen onder zware omstandigheden, in totaal bereikten maar liefst 19 atleten de finish niet.Viktor Röthlin eiste het goud op in 2.15:31. Rens Dekkers en Ronald Schröer maakten samen met drie andere marathonlopers - Hugo van den Broek, Koen Raymaekers en Patrick Stitzinger - deel uit van het Nederlandse marathonteam. Vooraf werd gehoopt op een herhaling van de stunt van vier jaar geleden waarbij de het team de bronzen plak in het landenklassement wist te veroveren. Dit bleek door de grote tegenstand dit jaar niet mogelijk. Rens Dekkers beste Nederlander Rens Dekkers wist zich pas afgelopen april in het marathonteam te lopen tijdens de Rotterdam marathon. In Barcelona toonde hij zich van zijn beste kant en kwam als eerste Nederlander over de streep. Zijn tijd van 2.22:03 was genoeg om Hugo van den Broek drie seconden voor te blijven in de strijd om de 13de plek. "Het geheim van vandaag? Ik heb echt extreem goed naar m'n lichaam geluisterd tijdens de race, en m'n tempo daar op aangepast. Verder hebben we als team gewoon een supergoede voorbereiding gehad. De laatste weken waren heel waardevol," aldus Dekkers. Dekkers liep een goed opgebouwde race met een doorkomst van 1.10:20 halverwege. Hier liep de Castricummer nog op de 39ste plek. Met een goed tweede deel waarbij het verval beperkt bleef, maakte Dekkers van zijn kampioenschapsdebuut een groot succes. "Ik heb m'n race gewoon heel goed ingedeeld, het was lijken rapen op het einde. Dat ik hier zo goed zou zijn had ik vooraf echt niet kunnen bedenken! Geweldig!" volgens een heel blije Dekkers. Ronald Schröer moeizaam Net als Rens Dekkers voegde ook Ronald Schröer zich pas in april bij het marathonteam. In tegenstelling tot Dekkers kon Schröer vandaag niet boven zichzelf uitstijgen. De atletenhuisbewonder kende een erg moeilijke wedstrijd. "Op 10 kilometer trok zijn maag zonder reden samen, hierna heeft hij alleen op 15 kilometer nog een klein beetje kunnen drinken. Met een temparatuur van 28 graden en een luchtvochtigheid van 80% was het voor Ronald vandaag een hel," aldus coach Guido Hartensveld. Schröer wist ondanks de grote fysieke ongemakken op karakter de finish te bereiken. Zijn 37ste plek en tijd van 2.33:18 waren van ondergeschikt belang. "Ik was in de medische ruimte bij Patrick, (Stitzinger red.) toen Ronald werd binnengebracht. Ik had echt erg met hem te doen, hij crepeerde van de pijn en was natuurlijk erg emotioneel en teleurgesteld. Ik heb er veel respect voor dat hij de finish toch heeft gehaald. Met Patrick en Ronald viel het gelukkig erg mee, maar in die medische ruimte heb ik echt bizarre dingen gezien. Overal infusen, atleten aan het overgeven, flauwvallen en ga zo maar door. Het leek wel oorlog," aldus Guido Hartensveld. "O ja, terwijl ik bij Ronald was, werd ook Rens nog de medische ruimte ingebracht, dat was weer even schrikken, maar het bleek dat hij te lang in de zon had staan praten met journalisten!" was de vrolijke toevoeging van Hartensveld. Goede voorbereiding loont In voorbereiding op deze marathon heeft het marathonteam een gezamelijk trainingskamp van twee weken belegd. Guido Hartensveld: "Ik wist vooraf dat alleen deze voorbereiding al mooi zou worden. Het hele project vond ik sowieso een uitdaging. Om weer voor even met Hugo (Van den Broek red.) te werken vond ik erg leuk. Ik heb hem toch 15 jaar getraind voor hij verhuisde naar Kenia. Maar ook Patrick (Stizinger red.) en Koen (Raymaekers red.) zijn hele fijne atleten om mee te werken. De combinatie met de TDR-atleten ( Rens Dekkers, Ronald Schröer en Robert Ton) was goed. Voeg daar daar nog Gerard van Lent en Carel van Nisselroy als coaches aan toe en je hebt een stelletje perfectionisten bij elkaar. Het hele project is trouwens ondersteund vanuit de Atletiekunie, dat mag ook wel eens gezegd worden. Op het laatste trainingskamp was door hen echt veel mogelijk en dat betaalt zich dus wel uit met drie atleten in de top-20. Ik ben blij dat de route die wij begonnen zijn nu verder wordt opgepikt."
Lees verderBarcelona Update 5: Van het stadion naar de straat
Vrijdag ben ik voor het eerst weer naar het stadion geweest sinds de race van Kristof en Niels. Ik heb het hotel van de Belgische equipe verlaten, omdat ik vind dat ik er nu niets meer te zoeken heb. Ook Kristof heeft me nu niet nodig. Het is de eerste keer dat ik niet de pendelbus neem vanaf het atletenhotel, maar gewoon de route van de toeschouwers. Dat betekent onderaan de Montjuic met roltrappen omhoog. Ik zie nu pas hoe druk het is en hoe weinig je hiervan meekrijgt als je direct bij het warming-upveld aankomt vanaf je hotel. De drukte van de stad, hoe mooi het is en hoe het EK leeft. Als coach leef je in een kleine wereld die zich vooral afspeelt tussen het trainingsveld, warming-upveld, het stadion en het atletenhotel. Vrijdag beloofde een fantastische atletiekavond te worden met een groot aantal loopnummers en dat werd het ook. Ik heb een ongekend hoog niveau op de 1500m vrouwen gezien, waarbij duidelijk werd dat de Nederlandse limiet van 4.08.76 absoluut niet te streng is geweest en eerder te licht als te zwaar kan worden aangemerkt. Susan Kuijken, de enige Nederlandse die de limiet had gelopen, stond slechts 17e op de startlijst en ging in de series kansloos ten onder. De eerste drie ronden moest ik erg aan Kristof denken. Ze leek niet lekker te draaien en was ook al niet fris toen de finale begon. Nu is daar natuurlijk de fantastische zilveren medaille van Yvonne Hak. Je kon gewoon aan alles zien dat die medaille er zou komen. Het is wat Selma me sms'te: "Wow, die Hak. Wat was die totally in control." En zo is het maar net. En verder was daar natuurlijk de 1500m finale. Met pijn in het hart kijk je ernaar, met ons gevoel dat toch Kristof daar had moeten staan en niet die Oostenrijker of Goran Nava. Maar wat een niveau en wat een spektakel. Met een slotronde van 51 seconden. Een zinderende finale, woorden schieten tekort. Toch echt een koningsnummer, die 1500m. 's Avonds heb ik een heel gezellige avond gehad met Meint (Price Waterhouse Coopers) in de stad, op Placa Reial. We hebben goed gepraat over de ontwikkeling en het gedrag van een groot aantal TDR-atleten. Ik vind dat altijd zeer waardevol. Maar verder hebben we ook enorm gelachen. Want de ober gooide een kan sangria over me heen en vervolgens werden me allemaal foute prullaria aangeboden van één, twee of drie euro. De volgende morgen ben ik vroeg opgestaan om vanuit Gavà Mar naar het atletenhotel te gaan om zo de route die we moeten rijden met het team af te leggen. Ook wij, het begeleidingsteam, hebben een generale repetitie. En daarin gaat lang niet alles zoals gepland. Door alle stoplichten en eenrichtingswegen waren we veel langer onderweg dan de geplande 30 minuten. Morgen zullen we dan ook om 05.30u weg moeten rijden om 06.30u in het hotel te zijn voor de voorbereiding van de slush puppies, de koelboxen met drankjes en koude handdoeken. Samen met de jongens zijn we naar het startgebied gegaan en hebben we gekeken naar waar we morgen gaan zitten: ons stekkie voor de warming-up, callroomprocedure en het startgebied. De jongens zijn toen direct teruggegaan naar het hotel en Gerard, Carel, Majelle en ik hebben vervolgens de damesmarathon intensief gevolgd, alsook de drankposten bekeken. Ik zal morgen met Robert Ton de drankpost op de 10, 20, 30 en 40 kilometer bemannen, terwijl Carel met Willem van der Worp bij de andere zal staan op 5, 15, 25 en 35 kilometer. Wat me opviel bij de dames is dat de meesten zo'n zes tot acht minuten boven hun pr eindigden. Dat is toch meer dan ik had gedacht. De winnares Balcinuaite was de enige die een negative split kon lopen. Ondanks haar rustige start (er was een grote kopgroep die halverwege in 1.16 doorkwam) was zij de enige die kon versnellen. Dat alles heeft met de hitte te maken, ik zag vanochtend zelfs een thermometer 33 graden aangeven. Gelukkig waren er weinig uitvallers. Wat me verder opviel is dat ik niemand vanuit achterveld zag oprukken. De Engelse meiden liepen zoals wij voor ogen hebben: sterk in de breedte en op safe. Kortom: ik denk dat Rens en Ronald het goed doen als ze onder de 2.24 lopen en veilig finishen. Zoals Rens zei: "Ik sta 45e van de 65 deelnemers en dat moet ik zoveel mogelijk gaan verbeteren. En daarvoor zal je ten eerste moeten finishen." We gaan het zien, iedereen die finisht is voor ons sowieso een held, zo spraken we vanochtend met zijn allen af. Vanavond vroeg naar bed en morgen gaan we het zien. Er waren trouwens veel bekenden langs het parcours, zag ik vandaag. Dus kom morgen in groten getale naar de marathon, de jongens kunnen alle steun gebruiken!
Lees verderBarcelona Update 4: De grote leegte
Tja, dat was het dan. Ik ben inmiddels weer terug in het trainingskamp in Gavà Mar en probeer naar de marathonjongens mijn teleurstelling niet te laten blijken. We bouwen in een climax naar een wedstrijd toe en ik vind dat ik die niet mag verstoren. Dus zojuist heb ik vol energie met Ronald het raceplan voor zondag doorgenomen. Het mooie is dat ik ook energie krijg van zo'n jongen en het bouwen naar zoiets moois. Nu jullie me bellen ben ik een wandeling aan het maken met collega-coach Carel van Nisselroy. We waren net bezig met de vraag van het ouder worden en het coach zijnde. Carel is al wat ouder dan ik. Waar ik kan buigen op 20 jaar ervaring, zit hij toch al 35 jaar in het coachingvak. Ik ben inmiddels al op aardig wat toernooien geweest, maar Carel des te meer. Ik heb hem zojuist gevraagd of de pieken en dalen vervlakken bij het ouder worden, met andere woorden: worden de euforie en teleurstelling minder? Hij wist dat ik naar de bekende weg vroeg. "Het probleem bij ons is dat we altijd door moeten," antwoordde Carel me. "Het moet elke keer weer beter en we analyseren ons suf. Wat ging er mis en wat had beter gemoeten?' Samen bespreken we het machteloze gevoel dat je er uiteindelijke niet zoveel aan kan doen. Je bereidt je atleten zo goed mogelijk voor, maar op sommige zaken kun je ze simpelweg niet voorbereiden. Of ze hebben het of ze hebben het niet op het beslissende moment. En daarbij, de atleet moet door bepaalde fases van ontwikkeling heen. Dat geldt niet alleen voor Niels, maar ook voor Kristof. Beiden hebben ze niet laten zien waar ze toe in staat zijn, het onderpresteren kun je wel zeggen. Kristof is iemand die op de beslissende momenten iets extra's kan en wil geven, zoals hij bijvoorbeeld op het Belgisch Kampioenschap heeft laten zien. Juist op deze dag was dat niet het geval. Hij was uiteindelijk toch te onrustig tijdens de wedstrijd. Z'n passen waren niet ontspannen, zijn techniek klopte niet. De afgesproken souplesse was afwezig. Dus Kristof was al moe toen de sprint begon. We maken samen de teleurstelling door. Zoals Gerard van Lent vanmorgen vroeg in de taxi naar Gavà zei: "Als het goed is vorm je een symbiose met je atleet, je doet het samen. Dat is zo intens, dat je samen de teleurstelling voelt." De uren die na de wedstrijd volgden, was het wel lastig. De atleet is niet in staat tot het spreken met je in propere zinnen, daarom laat je hem maar met rust. Het traject wordt plotseling onderbroken en de atleet gaat naar zijn familie en partner. De evaluatie, wat ook bij het traject hoort, daar is nog geen tijd voor en dat heeft nu ook geen zin. Echt zinnig hebben we elkaar nog niet gesproken, we hebben ook afgesproken nu wat afstand te nemen. Tegen Niels heb ik gezegd: ‘geniet er maar van', maar dat zal voor hem heel lastig zijn, weet ik. Om toch op de wandeling met Carel terug te komen, als coaches gaan we altijd verder. Maar ook de atleet moet verder en het zijn alleen de kanjers die verder gaan. Weerbaar worden, het overwinnen, het bouwen aan de palmares, het steeds maar beter worden. Net als wij als coaches ook verder zullen gaan. Hoe je het ook wendt of keer, het komt er uiteindelijk toch op neer dat we verder moeten, dat is ons lot.
Lees verderVan Malderen en Verwer beiden uitgeschakeld op EK
Barcelona - Kristof van Malderen en Niels Verwer zijn er vanavond niet in geslaagd zich te plaatsen voor de EK-finale van de 1500 meter. De twee TDR-atleten troffen elkaar in de tweede serie, maar konden in de belangrijkste race van het seizoen de verwachtingen niet waarmaken. Voor Van Malderen, die zijn zinnen op de finale gezet had, betekende de uitschakeling een grote teleurstelling. De verrassend voor het EK gekwalificeerde Verwer bleek, allicht ongemerkt, toch onder de indruk van de entourage en eindigde de serie als laatste. In een wedstrijd als deze is het altijd lastig de juiste strategie te bepalen. Voor Van Malderen leek er een reële kans te bestaan om directe kwalificatie af te dwingen door bij de eerste vier te eindigen. Verwer hoopte echter dat de serie 8 finalisten op zou leveren en hij allicht als outsider de finale zou kunnen bereiken. Het feit dat hij in de tweede serie uit zou komen beschouwde hij dan ook als een voordeel, gezien deze vaak sneller dan eerdere series gelopen wordt. Dit bleek vandaag echter niet aan de orde; in de eerste serie werd de lat gelijk al hoog gelegd. "Het was van tevoren allemaal goed doorgenomen", aldus coach Guido Hartensveld. "Plan A was om zoals altijd voor die eerste plaatsten te lopen. Dus energie sparen, het juiste moment afwachten, en bij de eerste vier zien te eindigen. Plan B lag klaar voor het geval de eerste serie langzaam zou gaan. Dan staat de deur open voor acht finalisten en zouden we eventueel het initiatief kunnen nemen." Het werd dus plan A. Van Malderen zette in op een plaats bij de eersten, maar liep niet de race die van hem verwacht mocht worden. De eerste twee ronden leek hij slecht in de wedstrijd te zitten, en straalde hij vooral veel onrust uit. Hij bevond zich te ver achterin het veld en liep bovendien, geheel tegen het raceplan in, aan de binnenkant, waardoor hij meerdere keren ingesloten dreigde te raken. Na 1000 meter reageerde hij wel alert op de door titelfavoriet Reyes Estévez geplaatste versnelling, en liep in zijn kielzog mee naar voren. De laatste driehonderd meter bleek echter dat drie atleten duidelijk sterker waren dan de rest van het veld, en de 27-jarige Belg was degene die een gat moest laten vallen. "Mijn versnelling was op zich wel goed", aldus Van Malderen na de wedstrijd; "maar ik zat totaal niet lekker in de wedstrijd. Ik had geen controle over de race en bij de bel voelde ik dat ik daarvoor eigenlijk al teveel krachten had verspeeld." Met een viertal andere atleten bleef de strijd om de vierde plaats tot het laatst spannend, maar Van Malderen moest uiteindelijk zes man voor zich dulden en eindigde als zevende. Zijn tijd van 3.42.80 bleek bovendien vier tienden van een seconde te traag om als tijdsnelste door te gaan. Coach Guido Hartensveld toonde zich na afloop minstens zo teleurgesteld als zijn atleet: "In de laatste 300 meter laat hij het liggen, terwijl hij daar normaal gesproken veel sterker is. Dit is helaas niet de Kristof van de laatste weken. Hij is een atleet die graag het verschil wil maken, maar hij staat nu helaas toch met lege handen." Niels Verwer kwam er in de race totaal niet aan te pas. Daar waar de eerste ronden in een tempo gelopen werden dat hij makkelijk zou moeten kunnen volgen, had de jonge Bakkummer bij de bel het contact met de groep al verloren. Met zijn tijd van 3.52.67 zou hij een jaar geleden tevreden zijn geweest, maar in dit geval betekende het een enorme teleurstelling. "Ik moet dit nog een plekje geven", aldus Verwer. "Ik loop tien goede races dit seizoen, en juist deze waarin ik wilde laten zien waarom ik hier sta gaat voor geen meter." "Dit heeft toch met ervaring te maken," aldus zijn coach. "Niels is binnen TDR vaak één van de mentaal sterkeren, maar hier was hij gewoon zichzelf niet. Ook al is het snel gegaan, dit jaar zullen we toch even moeten kijken hoe dit heeft kunnen gebeuren. Het klinkt misschien cru, maar vanaf morgen moet hij er ook gewoon van gaan genieten dat hij dit bereikt heeft." Beide atleten gaan ondanks deze tegenvallende optredens strijdbaar het naseizoen in. Van Malderen zal tijdens de Ivo Van Damme Memorial een poging doen zijn 800-metertijd aan te scherpen. Niels Verwer zal bij die andere grote Diamond League wedstrijd, in Zurich, in een race voor atleten onder de 23 jaar uitkomen. "Daar zal ik laten zien dat ik het weldegelijk kan," liet hij weten.
Lees verderRobert Ton niet van start in Nederlands marathonteam
Robert Ton start definitief niet in het Nederlands marathonteam. Ton kampte eerder al met hamstringsproblemen. Het leek aanvankelijk dat deze blessure zich afgelopen week goed herstelde en dat hij zijn bijdrage kon leveren aan het team. Zondag jl. deed hij een laatste fitheidstest, waarna vanochtend bleek dat de hamstring zodanig opspeelde dat besloten is af te zien van deelname. De marathon voor de mannen staat zondag aanstaande (1 augustus 2010) op het programma, start is om 10.05 uur. Nederland start nu met vijf lopers, de beste drie resultaten tellen mee voor het landenklassement.Bron: www.atletiekunie.nl
Lees verderBarcelona Update 3: Klaar voor het grote werk
Maandagmiddag ben ik per taxi vertrokken uit het trainingskamp in Gavà Mar. Inmiddels hebben we besloten dat Robert Ton definitief niet van start gaat op de marathon. Ik heb uiteraard prima afspraken gemaakt met locobondscoach Gerard van Lent en onze fysio Majelle over deze beslissing. Vanzelfsprekend is ook met Robert zelf goed overlegd. We hebben niet alleen besloten dat deelname aan de marathon niet zinvol is, maar tevens de professionele beslissingen genomen: wanneer beslissen we het zelf, wanneer vertellen we het de rest van de marathonploeg, wanneer brengen we het naar buiten en op welke tijd? Met al dat getwitter tegenwoordig moet je dit soort dingen uiterst zorgvuldig aanpakken. Robert zal het trainingskamp nu verlaten, maar krijgt wel een rol bij de drankposten zondag. Verder kan ik melden dat de rest van het team er prima voorstaat, alles uitstekend verloopt en we echt met het uitvoeren van een missie bezig zijn. Zoals gezegd moet ik even klikken en stap ik nu in een compleet nieuwe wereld: namelijk als persoonlijke coach van Kristof bij het Belgische team. Ik ben daar heel consequent in en draag dan ook de Belgische teampolo. Dat dat wel wat lastiger werken is op een trainingsbaan als een Hollandse coach daarover begint, daar had ik even niet bij stilgestaan. We hebben gisteren nog een lichte baantraining gedaan en zojuist ben ik terug van de laatste wedstrijdvoorbereiding, waarbij we na ruim een half uur al klaar waren. "Beter dan dit word ik toch niet meer," zei Kristof simpel. De sfeer was uiterst ontspannen: "Wie had dit gedacht met de kerst, dat we hier samen zouden staan," sprak hij, doelend op de serieindeling. De twee teamgenoten zijn namelijk allebei ingedeeld in de tweede serie van de halve finale. We kunnen niet anders zeggen dan dat ik echt het gevoel heb dat de finale binnen bereik is, je ruikt het als ware. Met name Kristof straalt dat ook uit. Hij is klaar voor elk mogelijk scenario. De verwachtingen bij Niels zijn wat minder hoog, maar ook hij straalt het uit te vechten voor elke positie. Hij is in ieder geval niet bang om de strijd aan te gaan en dat is al heel wat. Beiden hebben er heel veel zin in. Morgen zullen over twee series vier atleten rechtstreeks per serie doorgaan naar de finale en daarbij komen vier tijdsnelsten. Het moet gezegd dat Niels en Kristof meelopen in de meestal niet ongunstige tweede serie, waarbij in veruit de meeste gevallen de tijdsnelsten worden geleverd. Topfavorieten voor finaleplaatsing in de tweede serie zijn de Spanjaard Arturo Casado (3.33.14), de Brit Tom Lancashire (3.34.19) en de Ier Thomas Chamney (3.36.83), bovendien een 1.45-loper op de 800m. Vanavond gaan we nog even naar het stadion, vooral om het warming-up terrein en de callroomprocedure te bekijken en kort ook eventjes wat wedstrijden mee te pakken. Ik ben erg benieuwd naar Yvonne Hak op de 800m (persoonlijk dicht ik haar grote kansen toe) en de 10.000m, waar Butter graag aan had deelgenomen, maar zich niet voor had gekwalificeerd. Maar met zijn 28.38 had ‘ie ook niet misstaan. Dat is dan ook wel weer zo. Fingers crossed, see you later. Guido.
Lees verderBarcelona Update 2: Oefenen voor het echie
Het Europees Kampioenschap Atletiek staat voor de deur. Na het EK van 2006 in Göteborg, waar TDR met drie atleten aantrad, reist Guido Hartensveld in 2010 met zes atleten af naar Barcelona. Het gezelschap bereidt zich in Gava Mar, op een half uurtje van de Spaanse kuststad, voor op het toernooi van het jaar. De redactie van de TDR-website heeft Hartensveld opnieuw gevraagd zijn belevenissen en gedachten aan ons door te bellen, waarna wij het op papier zetten en de mensen zo kunnen laten meedelen in zijn belevenissen. Na de trainingskampen in Sankt Moritz en Monte Gordo, de EK <23 in Kaunas en de WK in Berlijn, volgt met Barça een nieuw hoofdstuk. Het is nu zondagmiddag en we hebben er dus al bijna een week opzitten in kamp Gavà Mar. Het is aan alles te merken dat de focus steeds meer richting EK komt te liggen. De deelnemerslijsten zijn bekend en worden geanalyseerd, de trainingen worden afgebouwd en de laatste procedures worden nog eens uitgezocht. Zo hebben we vanochtend met de marathonploeg een uiterst nuttige ‘generale repetitie' gedaan. Minutieus alle details met loco-bondscoach Gerard van Lent doorgenomen, werd niets aan het toeval overgelaten. Ik ben blij dat Gerard echt een man van details is, dus wat dat betreft kunnen we ons naar hartenlust op dit gebied uitleven. De dag begon om 06.00u met een zogenaamde pre warming up, gevolgd door een ontbijt om 06.30u. Om 08.30u zijn we met de auto vertrokken naar de Olympische kanobaan waar je - net als bij de Bosbaan in Amsterdam - prachtig rond kunt lopen over een geasfalteerd parcours. Ter plaatse hebben we de hele warming-up en meldprocedure uitgevoerd zoals die ook op 1 augustus zal plaatsvinden. Concreet betekent dat, dat om 09.20u wordt gestart met het inlopen. De callroom - die open is tussen 09.35 en 09.45u - hadden we ook nagebootst, waarbij we nauwlettend de tijd in de gaten hielden: "two minutes before closing, one minute before closing..." Iedereen was al binnen toen Rens drie minuten te laat aankwam. De callroommedewerker - we hadden ook echt iemand neergezet waarbij je je naam moest doorgeven - liet hem dan ook niet meer binnen. "Sorry, we're closed," kreeg Rens resoluut te horen. Vervolgens bleek dat hij zijn tas nog moest gaan laten, maar we lieten hem niet gaan. Misschien een beetje flauw, maar wel een harde les. En beter dat dit nu gebeurt dan volgende week. De koelbox met koude handdoeken en 500ml gecrushed ijs gemengd met sportdrank hebben we trouwens ook uitgeprobeerd. Na de meldprocedure zijn we in optocht naar de start gegaan. Gerard van Lent had met zijn Garmin kilometers uitgezet en iedereen deed daar zijn eigen training, overigens grotendeels met elkaar gecombineerd. Voor R/R en, vooruit dan maar, R/R/R (de derde R mocht toch buiten mededinging meedoen) betekende het 15km wisseltempo met wat blokken in wedstrijdtempo. Uiteraard stond op elke 5km een drankpost. Rens liep in zijn ingekorte wedstrijdsinglet, die we speciaal naar een naaiatelier hebben gebracht om in te laten korten, zodat het een topje wordt. Bij Rens waait er dus een frisse wind door zijn shag volgende week. Voor alle duidelijkheid: dit niet uit esthetisch oogpunt, maar om het stijgen van de kerntemperatuur zoveel mogelijk te beperken. Inmiddels is in de atletenhotels het installeren van de nationale ploegen volop begonnen. De marathonlopers blijven nog tot vrijdag in Gava, maar vanmiddag zal Niels zich al bij de Nederlandse ploeg voegen en zal Kristof zich aanmelden bij de Belgen. Morgen om 09.15u hebben we voor hem in de lobby van het hotel een persmoment gecreëerd. Onze gastvrije zuiderburen zorgen overigens erg goed voor me. Ik zal gedurende de dagen dat Kristof loopt, hopelijk is dat tot en met vrijdag, ook met de Belgische ploeg verblijven. Erg handig omdat ik op deze manier 100% met Kristof kan werken. Ik kijk met een gerust hart uit naar de halve finales 1500m van woensdagavond. Twee atleten die beiden precies op tijd in vorm zijn gekomen en bovendien in de beste vorm van hun leven verkeren. Het zal woensdag nog lastig voor me worden: waarschijnlijk sta ik eerst met de Belgische kleding aan, om die nog geen tien minuten later te verwisselen voor het oranje. Wat ik moet gaan doen als Niels en Kristof in dezelfde halve finale zitten weet ik nog niet... De laatste specifieke training vrijdag in het gemeentelijke atletiekstadion is trouwens geregistreerd door de lokale televisie. Een training die uitstekend verliep. Spelenderwijs en met de handrem erop liep Kristof onder andere een 1200'tje in 3.08. Op de Spaanse tv-zender zagen wij de afgelopen week elke dag een reportage in teken van het EK. Aan het begin van de week kwam de marathon aan bod, met prachtige beelden van Los Triplos, de beste drie Spaanse marathonlopers van enkele jaren geleden. En eergisteren was er de 1500m, met o.a. Fermin Cacho Ruiz en Reyes Estévez. Toen Estevez zijn titelrace van acht jaar geleden terugzag, liepen de tranen over zijn wangen. Ook nu is Estévez weer heel tevreden dat hij op het EK aanwezig is, opvallend ten koste van Juan Carlos Higuero. De Spaanse kranten schrijven nu al over de nieuwe Los Triplos op de 1500m: Casado, Olmedo en Estévez. Men dicht de Spaanse atleten goud, zilver en brons toe. Ik denk trouwens dat Niels Catalonië niet levend uitkomt als hij daar een stokje voor steekt. Kortom, aan alles voel je dat het langzaam gaat beginnen. En dat gevoel zal alleen maar versterkt worden als we onze intrede nemen in het atletenhotel, feitelijk de overgang van trainingskamp naar action mode.
Lees verderBarcelona Update 1: Alles in teken van het grote doel
Het Europees Kampioenschap Atletiek staat voor de deur. Na het EK van 2006 in Göteborg, waar TDR met drie atleten aantrad, reist Guido Hartensveld in 2010 met zes atleten af naar Barcelona. Het gezelschap bereidt zich in Gava Mar, op een half uurtje van de Spaanse kuststad, voor op het toernooi van het jaar. De redactie van de TDR-website heeft Hartensveld opnieuw gevraagd zijn belevenissen en gedachten aan ons door te bellen, waarna wij het op papier zetten en de mensen zo kunnen laten meedelen in zijn belevenissen. Na de trainingskampen in Sankt Moritz en Monte Gordo, de EK <23 in Kaunas en de WK in Berlijn, volgt met Barça een nieuw hoofdstuk. Het is moeilijk waar ik moet beginnen, ik heb het gevoel dat er de afgelopen tijd zo ontzettend veel gebeurd is. Laat ik beginnen dat ik heel blij ben dat ik enkele maanden geleden de beslissing heb gemaakt om te stoppen met mijn werk als fysiotherapeut. Tijdens de trainingskampen van de afgelopen tijd (Mexico, Portugal, Texel) had ik het gevoel heel geconcentreerd te kunnen werken en de individuele atleten optimaal te kunnen bedienen en daarnaast het groepsproces scherp heb kunnen bewaken. Tussen deze trainingsstages door was het altijd veel te hectisch met alles wat er dan weer geregeld moest worden. En daarnaast ging het beroepshalve ook niet langer, want zeg nou zelf: het werkt ook niet om je als fysiotherapeut constant opnieuw voor te moeten stellen aan je patiënten na weer een paar maanden trainingskamp. De laatste stage op Texel was overigens uitstekend verlopen. Iedereen heeft heel geconcentreerd gewerkt en je zag de vorm groeien. Zelf had ik in de twee dagen na thuiskomst veel werk gedaan bij het opvangen van de atleten van het team Cook, die in een huis in Egmond aan Zee verblijven. Tussen neus en lippen door heeft de oplevering van ons appartement in Castricum ook nog plaatsgevonden. Ik ben welgeteld slechts drie keer binnengewipt. Maar gelukkig hebben Selma en ik goede afspraken gemaakt en hebben we lang genoeg de tijd gehad om alles te regelen. We benaderen het zo: elke dag verschijnt een glimlach op mijn gezicht als ik een berichtje van Selma krijg dat de keuken is geïnstalleerd of dat de stukadoors goed werk hebben gedaan. En als Selma blij is, ben ik dat sowieso ook. In oktober bij de kick-off van het seizoen, een interne bijeenkomst met de staff en atleten, heb ik nadrukkelijk aangegeven dat de focus dit jaar bij de potentiële EK-gangers ligt en dat de planning van ons jaarprogramma hier uiteraard volledig op afgestemd zou zijn. Voor de thuisblijvers betekende het dat ik veel afwezig zou zijn. Maar de overige atleten die aangehaakt zijn en veel hebben deelgenomen aan het programma, maken een fantastische ontwikkeling door, zichtbaar op bijvoorbeeld het NK. En de andere atleten zijn geweldig opgevangen door mijn collega-trainers. Op elke training staan één of meerdere trainers voor de groep. Bij TDR hebben we teamwork van de technische staff, die zich gezamenlijk inzet voor een grote groep atleten. "Hoeveel atleten train je nou eigenlijk zelf?" wordt me vaak gevraagd. Dat is moeilijk te zeggen, aangezien ik ook veel indirect betrokken ben bij atleten, die met een eigen mentor werken. Daarnaast is het aan de atleten zelf, hoe ze zich opstellen. Wij proberen alles uit een atleet te halen, maar andersom is het ook zo dat een atleet alles uit ons moet proberen te halen. Nu ben ik straks alweer twee weken weg, in dit geval om te acclimatiseren voor Barcelona. Maar het resultaat mag er zijn: we zijn hier met maar liefst zes atleten voor het EK. De triple R (Ronald, Robert en Rens) waren al een lange tijd zeker en in Heusden kwam daar zoals verwacht Kristof van Malderen bij (3.37.13 op 1500m). Wat er ook aan zat te komen, maar niet minder verrassend, was dat de 4x400m estafette zich kwalificeerde én dat Bjorn Blauwhof zich in het team liep. De grootste sensatie was de wedstrijdreeks van Niels Verwer dit seizoen, met als klap op de vuurpijl zijn spetterende NK-optreden. Hierover zal ik later nog eens wat verder uitweiden. Het NK was sowieso voortreffelijk, met maar liefst twaalf top-8 plaatsen en vijf medailles. De zondagavond aansluitend was onwijs hectisch. Eerst in afwachting van de beslissing over Niels, dan valt de beslissing, vervolgens zijn vliegticket regelen, hotelboeking, het teamboekje van de Atletiekunie, accreditatie, paspoort, dopingcontrole niet te vergeten en verdere afstemming met de Atletiekunie. Maar om een lang verhaal kort te maken: Niels stapte maandagmiddag als eerste het hotel binnen, samen met teamfysio Majelle Laman. Vanuit ons gezichtspunt is het trainingskamp een combinatie van TDR met het Nederlands marathonteam. De kamerindeling is sinds maandag als volgt: fysio Majelle (alleen), Rens Dekkers en Patrick Stitzinger, Robert Ton en Ronald Schröer, ondergetekende en Carel van Nisselroy en tenslotte Kristof van Malderen en Niels Verwer. Ik realiseer me wat een prachtige situatie we hier hebben gecreëerd. Ten eerste blijkt de locatie, die we samen met loco-bondscoach Gerard van Lent hebben uitgekozen, een schot in de roos. En juist het feit dat we met zoveel teamgenoten en coaches bij elkaar zijn die elkaar kennen, is ideaal. De hitte hier is vrij extreem. Het is 32 graden Celsius en bij het minste of geringste is mijn t-shirt doorweekt. We zullen alle dagen dan ook nodig hebben om te acclimatiseren. De trainers kennen elkaar heel goed, dus het afstemmen van de trainingen voor de marathonlopers vormt geen probleem. Kristof en Niels hebben heel veel aan elkaar. Vanochtend hebben ze heerlijk samen een baantraining gedaan op de gemeentelijke atletiekbaan in het centrum van Gava. Helaas is er ook minder goed nieuws: na Texel is het afgelopen zondag tijdens een lang vaartspel in de Schoorlse duinen behoorlijk in de hamstring van Robert geschoten. Doodzonde want Robert draaide een superstage op Texel en bezat een ongekend hoog niveau. Bovendien is hij goed bestand tegen de hitte. Bondsarts Arjan Kokshoorn en Majelle doen er alles aan om Robert op tijd fit te krijgen, maar het zal een lastig verhaal worden. Uiterlijk de vrijdag voor de start van de marathon zullen we de knoop doorhakken. Vandaag zijn ook de ‘final entries' voor het EK bekend geworden. Het gaat om een recordaantal deelnemers, 1288 maar liefst. Nog meer dan het zeer succesvolle Göteborg in 2006. Ook de marathon is uitermate sterk bezet met 69 deelnemers. Daarbij zijn gelukkig coryfeeën als Olympisch kampioen Stefano Baldini en WK-medaillewinnaar Viktor Röthlin. Zo op het eerste oog heeft de hitte niet veel atleten schrik aangejaagd, want alle toonaangevende landen reizen af met sterke ploegen. Dat was in 2006 wel anders. Rusland zet maar liefst vijf lopers in met tijden van 2.12 of sneller. Ook Oekraïne, Portugal, Polen, Groot-Brittanië en de traditioneel sterke landen Portugal, Italië en Spanje hebben volledige ploegen. Op de 1500m staan 31 atleten op de voorlopige lijst, dus we verwachten dat de series van dinsdagmiddag hoogstwaarschijnlijk vervallen. Ook Michel Boeting heb ik nog gesproken, hij was in België aanwezig bij de ploegpresentatie van de Belgische equipe. Zoals verwacht waren de broers Borlée net als Kristof niet aanwezig, zij hebben een trainingskamp in Nice belegd. De Belgen blijven hun organisatie verbeteren. Dat is goed te merken aan een aantal veranderingen op zowel de persdag als in de structuur. Zo is er een intermediair tussen pers en atleten ingesteld. Kristof zal zich maandag bij de Belgische equipe voegen. We zullen ruimte inplannen voor een korte ontmoeting met de pers. Ook in Nederland hebben we goede afspraken gemaakt met de Atletiekunie. We hebben twee vaste momenten voor de pers ingeruimd, zodat de rust op het trainingskamp gewaarborgd blijft. Want rust is heel essentieel in deze hectische tijden. De komende dagen zal ik vanaf deze plaats updates doorbellen met de website-redactie, zodat jullie op de hoogte kunnen blijven. Guido.
Lees verder