Nieuws
?Ik wil sowieso de beste worden?
Bron: Atletiek Magazine, mei 2005, nr.2 Tekst: Cors van den Brink Titel: ‘Ik wil sowieso de beste worden’ Ze mag dan geen Afrikaanse wortels hebben, iets van het harde leven op de hoogvlakte is te herkennen in de jeugdervaringen van de jonge Selma Borst. Het meisje uit de Noord-Hollandse polder fietste jarenlang dagelijks 28 kilometer naar school. Ze hielp vanzelfsprekend in het agrarische bedrijf van haar ouders. “Ik ben dankzij die opvoeding gewend aan discipline en hard weken en beschikte altijd al over een goede basisconditie.” Ze wil presteren op de 10.000 meter tijdens de EK onder 23, straks in juli.Wat gebeurt er toch allemaal met Selma Borst? In het eerste kwartaal van 2005 won ze drie medailles bij Nederlandse kampioenschappen en verbeterde ze haar p.r. op de halve marathon naar een prachtige 1.11.23. Bovendien kwalificeerde ze zich al voor de EK-onder-23. Is het dan moeilijk om bescheiden te blijven? Voor Selma niet. ‘Ik moet echt nog leren om potjes te winnen’, vindt ze.Selma Borst vertelt over haar prestaties in de afgelopen maanden en zegt dat ze nog moet leren om potjes te winnen. Het duurt even tot de betekenis van die woorden tot de verslaggever doordringt. Maar dan beseft hij dat hij in gesprek is met een voormalig handbalster. Tien jaar beoefende ze een sport waarin ze iedere week haar wedstrijden moest zien te winnen. De nu 21-jarige atlete hield er een flinke en gezonde dosis fanatisme aan over. En dus het taalgebruik van die teamsport. Potjes winnen, dus.Best op the rest. Bij de Halve van Egmond was ze dan wel beste Nederlandse, maar dat wel als vijfde in de wedstrijd. Een paar weken later bleef ze bij het NK 10 km in Schoorl vlak in de buurt van Lornah Kiplagat, maar ze verloor de tweestrijd. Ze liep een prachtig p.r. in de CPC, maar had vier andere atletes voor zich. En bij de NK 10.000 meter op de baan kwalificeerde ze zich - geheel volgens planning - voor de Europese kampioenschappen voor atleten onder de 23 - komende zomer in Erfurt. Maar ze ging het schip in tegen de meer ervaren Kristijna Loonen. Ze nam het initiatief bij de NK veldlopen, maar stond uiteindelijk niet op het podium.Kom bij Selma niet aan met de opmerking dat ze nog zo jong is en bovendien geen Afrikaanse “roots” heeft. Ze toont zich een goede leerling van Lornah Kiplagat. Die merkte in Schoorl vol bewondering op dat ze in Borst eindelijk een Nederlandse tegenstandster aantrof die de moed heeft om onbegrensd te denken. ‘Dat klopt’, zegt Selma. ‘Ik train niet voor een plaatsje op het podium van Nederlandse kampioenschappen. En ik wil niet denken: als Lornah er niet is, ben ik de beste Nederlandse. Ik wil sowieso de beste worden. Mij gaat het erom goed te presteren op internationale toernooien. Voorlopig op de 10.000 meter op de baan, in de toekomst op de marathon.’ Kermislopen. ‘Ik ben geboren en opgegroeid in Wieringerwaard, samen met mijn drie broers. Mijn vader was een redelijk goed voetballer, net als twee broers. Mijn tweelingbroer heeft een tijd aan wielrennen gedaan. Studio Sport stond altijd aan bij ons thuis’, zegt ze.‘Mijn ouders hebben een agrarisch bedrijf. Tegenwoordig vooral met tulpen en sierheesters, vroeger ook met akkerbouw. Ik speelde tien jaar handbal bij Olympia, een kleine vereniging bij ons in de buurt. Ik heb ook twee jaar geschaatst. Hardlopen was dan een onderdeel van de zomertraining en dat vond ik altijd het leukst. Ik deed ook wel mee aan de kermislopen bij ons in de regio en merkte dat ik redelijk goed mee kon. Op mijn 13e ben ik overgestapt naar de atletiek.’ ‘Ik werd lid van de a.v. Dokev, die een grasbaan had in Anna Paulowna. Marcel Swart was er mijn trainer. Op die leeftijd doe je nog alle onderdelen, maar ik wilde eigenlijk alleen hardlopen en deed de rest er voor de leut bij. Een jaar later ben ik met Swart meegegaan naar Hera in Heerhugowaard en ging ik wat vaker trainen: zo’n drie of vier keer per week. Op mijn zestiende liep ik de 800 meter in 2.26 en de 1500 meter in 5.06.’ Afrikaanse wortels. Ruim vier jaar geleden besloot Borst te gaan trainen bij Team Distance Runners (TDR). In deze trainingsgroep van Guido Hartensveld komen talentvolle lopers van verschillende Noord-Hollandse verenigingen bij elkaar om intensief en met professionele begeleiding te werken aan hun atletiekcarrière. Swart is inmiddels een van de trainers van TDR. ‘Je denkt dat je goed bezig bent als je bij je vereniging redelijk succesvol bent. Maar toen ik bij TDR kwam, ontmoette ik atleten die al veel verder waren, zoals Hugo van den Broek en Suzanne Wiertsema. Dan zie je wat er nodig is om er echt uit te halen wat erin zit en hoeveel tijd dat kost. Een keer per dag trainen is niet genoeg. En naast het lopen zelf zijn loopscholing, buikspieroefeningen, krachttraining en regelmatig een massage heel belangrijk. Ik ben gelukkig niet blessuregevoelig, maar je moet wel zorgen dat dat zo blijft, bijvoorbeeld door voldoende rust te nemen en voor goede voeding te kiezen. Dat zijn allemaal dingen die je bij een gewone vereniging niet zo snel zult leren.’ Ze mag dan geen Afrikaanse wortels hebben, iets van het harde leven op de hoogvlakte is te herkennen in de jeugdervaringen van het meisje uit de Noord-Hollandse polder. ‘Toen ik op mijn 17e lid werd van TDR woonde ik nog thuis en fietste ik al jarenlang dagelijks 28 kilometer naar de middelbare school in Wieringerwerf. Helpen in het bedrijf van mijn ouders was bij ons vanzelfsprekend. En ’s zomers zat je natuurlijk bollen te pellen. Ik ben dankzij die opvoeding gewend aan discipline en hard werken en beschikte altijd al over een goede basisconditie. Gelukkig leer ik vrij makkelijk, zodat ik genoeg tijd heb voor de sport.’ Niet te snel succes. Ze maakt de vergelijking met Kamiel Maase, die ook pas op zijn 17e serieus begon met hardlopen. En net als veel oude Nederlandse marathontoppers was ze als b-juniore met haar tijden op de 800 en 1500 meter geen hoogvlieger. ‘Bij de Nederlandse juniorenkampioenschappen vloog ik er in de series altijd al uit. Maar dat is niet erg. Je moet niet te snel succes willen hebben. Ik wil ieder jaar een stukje professioneler gaan werken.’ ‘Na mijn VWO besloot ik om in de buurt te blijven wonen, zodat ik voldoende tijd heb om bij TDR te trainen. Ik ben nogal praktisch ingesteld en wilde liever een HBO-opleiding doen dan naar de universiteit gaan. Ik koos voor voeding en diëtetiek en zit nu in het vierde jaar. Nee, ik hou me niet met voeding voor sporters bezig. Dan kom je in dienst bij Ajax en luistert Van der Vaart toch niet naar wat je zegt. De commerciële kant, zoals voedselveiligheid, trekt me meer. Ik loop nu stage bij een bedrijf in Warmenhuizen, dat panklare groente produceert. Ik mag de stagetijd verdubbelen, zodat ik gemiddeld maar 20 uur per week werk. Daardoor kan ik bijvoorbeeld tijd sparen om drie weken in Portugal te gaan trainen. En door het intensief sporten leer je toch wel om effectief met je tijd om te gaan.’ Ze is inmiddels verhuisd naar Castricum, in de regio waar de TDR-atleten de meeste trainingen afwerken: op de baan van de gelijknamige atletiekvereniging, het duingebied van Egmond en Schoorl en in een plaatselijk sportcentrum. Haar zolderkamer verraadt het leven van een atlete: er ligt touw voor het touwtje springen, een kantelplank om voetoefeningen te doen, een grote bal om de stabiliteit te trainen. ‘Doordat we bij TDR twee-derde van de sponsoring in de organisatie stoppen, kunnen we veel begeleiding krijgen van de trainers, van een fysiotherapeute, een mentale begeleider en dergelijke’, vertelt ze. ‘Ik denk dat ik alle faciliteiten heb die op dit moment voor mijn ontwikkeling nodig zijn.’ ‘We trainen gemiddeld vier keer met de groep. Dan heb ik altijd wel mensen om me heen voor de tempo-trainingen. Voor de duurlopen maak ik wel eens afspraken met een van de andere TDR-atleten, maar de ochtendloopjes doe ik altijd alleen. Voor de kwaliteit van de baantrainingen vind ik het belangrijker om in een groep te lopen en de trainers erbij te hebben. We doen veel techniekoefeningen en het houdt me ook scherper.’ ‘Ik heb op het NK 10.000 meter in Drunen de limiet voor de EK-onder-23 gelopen. Dat toernooi heb ik al twee jaar als doel voor 2005 in mijn hoofd. Voor de internationale juniorenkampioenschappen was ik nog niet goed genoeg en aan een EK voor senioren ben ik op dit moment ook nog niet toe. Daarom is het goed dat dit EK voor neo-senioren er is.’ Ik moet nog veel leren. ‘Ik heb in Egmond en bij de CPC dit jaar mooie halve marathons gelopen, maar de komende vier jaar zal de 10.000 meter op de baan mijn belangrijkste onderdeel blijven. Ik moet echt nog veel leren. Het crossen ging bijvoorbeeld afgelopen winter niet zoals ik wilde. Ik weet dat het niet mijn sterkste kant is, maar het is wel goed voor mijn ontwikkeling, het is een leerproces. Daar leer je om potjes te winnen. Het gaat niet alleen om blind voor die overwinning te gaan, ik moet tactisch sterker worden als ik straks belangrijke wedstrijden wil winnen. Bij het NK veldlopen sleurde ik bijvoorbeeld lange tijd aan kop, maar werd ik uiteindelijk vierde. Dat moet ik beter doen.’ ‘In de aanloop naar de EK-onder-23 loop ik wedstrijden over kortere afstanden, om mijn snelheid te trainen. Ook al zal ik op de langere duur naar de marathon gaan, ik moet me eerst op de kortere afstanden nog verbeteren. Ik kies niet voor de makkelijke weg door nu geld te gaan pakken bij allerlei wegwedstrijdjes. Natuurlijk is het leuk om te merken dat organisatoren je graag aan de start hebben en is de baanatletiek niet altijd even sfeervol. Maar als ik komende zomer bij de FBK in Hengelo of in bij de Nacht van de Atletiek in Heusden aan de start kan staan, vind ik dat ook prachtig.’ ‘Ik vind die afwisseling van baan en weg heerlijk. Ik heb mezelf deze winter bewezen dat ik goed kan presteren op de weg, maar in de afgelopen weken keek ik echt al uit naar een mooi zomerseizoen op de baan. Daar kun je toch ook prestige verdienen met goede prestaties, net als in een grote stadsmarathon.’‘Ik heb een ontzettend mooi leven. Ik zou niet weten wat ik mis, eerlijk gezegd. Door de trainingsstages was ik Portugal, in Kenia, in Mexico. Maar ik vind het overal prachtig als het zonnetje schijnt en er een bos is waar ik lekkere harde duurlopen kan doen. Dat vind ik ook in Schoorl.’ ‘Natuurlijk heb ik door het intensief trainen minder tijd voor sociale contacten dan leeftijdgenoten. Daardoor heb ik een kleinere groep mensen om me heen, maar dat zijn dan wel de vriendschappen waar ik echt in wil investeren. Je moet alles inplannen, maar daar hou ik ook wel van.’ ‘En het scheelt misschien dat ik pas op mijn 17e zo intensief ben gaan sporten. Niet dat ik zo’n kroegloper was, maar ik heb ook jaren gekend dat het allemaal wat makkelijker ging. Nu wil ik alleen nog maar vooruit, vooruit, vooruit. Echt: het kan me niet gek genoeg gaan.’ ‘Of er veel is gebeurd met me in de afgelopen maanden? Het gaat allemaal wel snel, maar ik ben meestal nogal nuchter. En anders zetten mijn ouders of mijn trainers me wel weer met beide pootjes op de grond. Maar de dag na de CPC dacht ik wel: wow … tering … misschien kan ik écht heel goed worden.’ ‘Paula Radcliffe is natuurlijk mijn voorbeeld, maar dat zegt iedereen. Ik neem ook een voorbeeld aan Christien Toonstra. Die ging, samen met Ellen van Langen en hun trainer Frans Thuys, haar eigen weg en stond in Barcelona mooi in de Olympische finale.’ Atletenprofiel Naam: Selma Borst Geb: 06-09-1983 Lengte: 1,71 m Gewicht: 53 k Vereniging: Hera / TDR trainingsgroep Trainer: Guido Hartensveld Sponsors: PricewaterhouseCoopers, www.atletiekwereld.nl, Nike, Le Champion, VitargoBeste prestaties: * 3e NK junioren 1500m, 2002 * 25e EK cross junioren, 2002 2004: * Egmond Halve Marathon, 5e in 1:19.38u * 3e NK 5000m, Utrecht * Heusden, Nacht van de Atletiek, Grand Prix II, 5000m in 15’49"90 *Tilburg Ladie Run 10 km, 8e, 34.50 (2e Nederlandse) * Dam tot Damloop, 10 EM, 6e, 56’19" 2005 * Egmond Halve Marathon, 5-de in 1:15:17 * NK 10km: 2-de in 33:27 * NK Veldloop: 4-de * City-Pier-City loop: 5-de en 1-ste in NK in 1:11:23 * NK 10.000m, 2-de in 34:35.18 Persoonlijke records 800m 2:16.93 1000m 3:03.65 1500m 4:26.14 3000m 9:28.11 5000m 15:49.90 10000m 34:35.18 10km 33:26 10EM 56:19 Halve Marathon 1:11:23
Lees verderTDR klaar voor cross-seizoen
Geslaagde stage in GroetDe traditionele Groet-stage is ook dit jaar weer succesvol verlopen voor TDR. De atleten zijn klaar voor het cross-seizoen met dit jaar het EK in eigen land. Op 6 november zal een wedstrijd in Wachtebeke (België) worden verlopen als test. Dit is een wedstrijd uit het Belgische cross-circuit. Op 13 november zal de Warandecross worden verlopen en op 26 november een wedstrijd in Roeselare, België. Deze twee wedstrijden gelden als kwalificatie voor de EK Cross in Tilburg op 11 december. Er zijn een aantal TDR-atleten die zich gaan proberen te kwalificeren voor de EK cross. Zo maakt Manon Kruiver (foto), Nederlands kampioen cross van 2004 bij de B meisjes, een kans om zich te kwalificeren bij de meisjes junioren A. Tom Wiggers gaat voor een plek in de jongens junioren A ploeg. Wiggers: “Ik heb speciaal voor de EK vroeg rust gehouden in de zomer. De training gaat goed en ik heb vertrouwen in de komende wedstrijden.” Selma Borst zal proberen zich te kwalificeren voor de damesploeg. “Het is altijd lekker om me door middel van een trainingskamp helemaal te kunnen focussen op de doelen die ik gesteld heb”. Een aantal jeugdatleten heeft een bijdrage ontvangen voor de stage vanuit het project “support the talent” van de Groet uit Schoorl Run. Onder andere Margriet Berkhout heeft zo een deel van de stage vergoed gekregen.Foto: Karel Delvoye
Lees verderJaarlijkse teampresentatie op 11 november a.s.
Vrijdag 11 november a.s. wordt de jaarlijkse teampresentatie van Team Distance Runners (TDR) gehouden. Deze avond is bedoeld voor de TDR-atleten, ouders, sponsors, supporters, verenigingsbesturen, clubtrainers en andere belangstellenden. Net als voorgaande jaren zal er tijdens de avond veel aandacht zijn voor de atleten en hun prestaties en zal worden terugkeken op afgelopen seizoen. De jaarlijkse teampresentatie van TDR vindt plaats in de prachtige Theaterzaal van Sporthal “De Blinkerd” in Schoorl en vangt aan om 19u45.
Lees verderMarcel Swart vertrekt bij TDR
Marcel Swart is per 1 november jl. gestopt als trainer bij Team Distance Runners (TDR). De belangrijkste reden van zijn vertrek is dat hij samen met z’n vrouw binnenkort een kindje verwacht. De 38-jarige Swart was sinds 2000 als trainer aan TDR verbonden en heeft een belangrijke bijdrage geleverd aan het succes van TDR.Marcel Swart legt z'n besluit uit. "Ik word binnenkort vader en ik wil al mijn tijd en energie in die nieuwe fase van mijn leven steken. Daar past een activiteit als trainer bij TDR zeker niet bij. De atleten van TDR verdienen een betrokkenheid en inzet die ik de komende jaren niet kan garanderen." Swart heeft veel mooie momenten meegemaakt in die vijf jaar, maar aan twee momenten denkt hij met een speciaal gevoel terug. "De Nacht van de atletiek in België in 2004 was heel speciaal. Daar liep iedereen op de 5 km. een mooie wedstrijd met veel strijd, spanning en hele goede tijden (7 atleten onder 15’00). Na afloop hebben Guido en ik elkaar een hand gegeven en gefeliciteerd met het bereikte niveau van zo'n brede groep." Het andere moment waar Swart aan terugdenkt is de zilveren medaille van Barbara Zutt op het WK duathlon in 2004. "Barbara was daar echt heel goed en het bleef spannend tot op het eind. Die tweede plaats was geweldig maar als je zo dicht bij de overwinning bent wil je eigenlijk gewoon winnen.” Swart sluit niet uit dat hij ooit weer terugkeert als trainer in de atletiek. "Ik stop nu omdat ik mijn tijd ergens anders aan wil besteden. Maar de kans is zeker aanwezig dat het over een aantal jaren weer gaat kriebelen en dat ik een doorstart ga maken." Swart zal ook op de achtergrond (o.a. testen en analyses) betrokken blijven bij TDR.Guido Hartensveld – hoofdtrainer van TDR – heeft Marcel Swart de afgelopen vijf jaar leren kennen als een bijzonder fijne collega. "Integriteit, collegialiteit, enthousiasme en specifieke vakkennis zijn de steekwoorden die nu als eerste bij me opkomen. Vooral door het intensieve contact in de eerste jaren van onze samenwerking hebben we een sterke band met elkaar opgebouwd. Een band van wederzijds vertrouwen en respect." Hartensveld is van mening dat door goede samenwerking beiden enorm zijn gegroeid als coach. "We waren altijd open, eerlijk en kritisch naar elkaar. Dat is toch de basis van een prettige en succesvolle samenwerking. Ik ben daarom ook blij dat hij op de achtergrond berokken blijft en dat we af en toe nog lekker kunnen klankborden. TDR heeft veel aan hem te danken."Marcel Swart zal tijdens de jaarlijkse teampresentatie van TDR op vrijdag 11 november a.s. in Schoorl officieel afscheid nemen van TDR.
Lees verderV.d. Broek aan de start van Montferland Run
Op zondag 4 december zal Hugo van den Broek tijdens de Montferland Run over 15 kilometer zijn rentree maken na een blessureperiode. De Castricummer is inmiddels volop in training en het hazen tijdens de Amsterdam Marathon verliep ook voorspoedig. Daags na de wedstrijd zal hij met TDR afreizen naar een trainingsstage in Secunda, Zuid-Afrika.
Lees verderGuido Hartensveld: ?Ik laat me gewoon niet beperken?
bron: Het Parool, 15 september 2005tekst: Robert-Jan Frieletitel: ‘Ik laat me gewoon niet beperken’In 1991 begon atletiektrainer Guido Hartensveld (35) in Castricum ‘ illegaal’ met enkele atleten te trainen. Nu staat hij aan het hoofd van Team Distance Runners, een professioneel geleide ploeg van zo’n veertig atleten, van wie zondag een tiental meedoet aan de Dam tot Damloop. ‘ Talenten opleiden is meer dan trainen. Atletiek is een vak.’Het is een sekte, zeggen sommigen. Maar wat weten zij er nou helemaal van? Ze zien slechts jongens met mooie pakjes, een gesloten groep atleten waar niemand tussen komt, met een gedrevenheid die velen vreemd is. Trainen is trainen: dan wordt er gelopen, niet geouwehoerd. Het wekt argwaan, misschien ook wel jaloezie.Maar het is toch niet meer dan normaal dat ze zo’n sterke onderlinge band hebben? Zij zien samen af zoals weinigen dat doen, zij gaan samen op trainingskamp, zij leven allemaal een leven dat in dienst staat van het lopen. Dat weinig mensen dat kunnen opbrengen, is hun probleem. Maar laat de atleten van Team Distance Runners gewoon lekker lopen.Tijdens de Dam tot Damloop zullen ze er ook weer zijn. Een tiental lopers legt de 16,1 kilometer tussen Amsterdam en Zaandam af. De kans is groot dat de atleten die niet lopen, hun teamgenoten opwachten bij de finish. Zo gaat dat bij TDR. Zo wil hoofdtrainer Guido Hartensveld het ook zien. Niet voor niets legde hij tien jaar geleden het aanbod van de AV Castricum naast zich neer. De atletiekvereniging had hem gevraagd of hij de A-selectie wilde trainen. Voor iedere jonge trainer zou het een een mooie opstap zijn geweest. Maar Hartensveld weigerde. Hij wilde niet in het geijkte patroon van atletiek in Nederland terechtkomen.“Dat is drie keer per week trainen op de club, verder niets. Ik wilde meer. In die tijd trok ik al veel samen op met mijn atleten. Bellen en zo. Heb je dit gezien? Heb je dat gezien? Zo stel ik me dat voor. In een band spelen is ook meer dan drie keer per week repeteren. ” Bij atleten die net zo gedreven zijn, wekt TDR bewondering. Misschien vinden ze de groep wat klef, maar het zijn tenminste mensen die ergens voor gaan. Recreanten schudden vaak hun hoofd bij het zien van de strakke kleding, bij het horen van de verhalen over trainingskampen in Kenia, hoogtestages in Mexico, inspanningsfysiologen, bewegingswetenschappers en zoveel trainingen. Voor sommigen is Hartensveld zelfs een ronselaar die talenten weg plukt bij verenigingen. Terwijl het acht van de tien keer de talenten zelf zijn die hem bellen, omdat ze hogerop willen. Die andere twee keer is het Hartensveld die een atleet polst. En nooit zonder eerst contact op te nemen met zijn trainer. “Het zijn in elk geval nooit de coaches die bellen en zeggen: ‘ Ik heb nu een talent, kan jij daar iets mee?’ Clubs houden atleten graag binnen hun structuur. Ze hebben liever dat iemand in de eigen vereniging vier minuten doet over 1500 meter dan verderop 3.45. ”Hartensveld begon in 1991 in Castricum buiten de reguliere trainingen om te werken met enkele junioren. Inmiddels staat hij aan het hoofd van een groep van zo’n veertig atleten, van wie Hugo van den Broek, Michel Butter en Selma Borst de bekendsten zijn.Er is een teammanager, er zijn fysiotherapeuten, sportartsen, bewegings-wetenschappers en op de shirts staat de naam van een grote sponsor. Een wereld van verschil met de situatie van destijds. “Liep ik als 23-jarige coach met een zestienjarige atleet naar de start. Dan vroegen mensen mij vaak: waarom loop jij niet? Dan zei ik: ik ben coach. ” Zelfs nu nog klinkt in die laatste woorden meer door dan alleen het antwoord op een vraag. Het is een statement. Hartensveld was een matige middenafstandsloper en tenniste. “Ik was clubkampioen van Uitgeest. Erg mooi, maar ik had snel door dat mijn talent niet in het zelf presteren lag. Ik wil anderen beter laten presteren. ” Zijn vader is leraar, dat zou een verklaring kunnen zijn voor het feit dat hij begin twintig al begon met coachen. En hij was al vroeg een wijsneus die veel in de boeken zat en dingen graag mocht uitpluizen. Maar of dat echt de uitleg is? Onlangs kreeg Hartensveld – die noodgedwongen nog vijftien uur per week werkt als fysiotherapeut – een korfballer op de massagetafel. “Maar die jongen praat nooit over korfbal, alleen maar over zijn gitaar. Dus ik vraag hem wat zijn doelen zijn. Hij zegt: drie keer een vol Wembley-stadion. ” Hartensveld heeft zichzelf vaak de vraag gesteld: waar komt zoiets vandaan? Waarom moet hij zo nodig atleten beter maken, waarom wil een korfballer beter gitaar leren spelen dan The Edge van U2? Het is moeilijk te zeggen. Eén ding weet hij wel: “Het is passie.”Het woord keert terug op de website van TDR. Passion, Perfection, Performance, staat er. “Talenten opleiden is meer dan samen trainen. Atleet zijn is een vak, dat moet je onder de knie krijgen. Het is belangrijk om een groep te vormen, jonge atleten aan je te binden, zodat ze van elkaar kunnen leren. ” Al toen hij begon met coachen, vond Hartensveld dat het anders moest. Een jongetje dat in Nederland op een atletiekvereniging komt, moet alle onderdelen beoefenen. “Dus ook Hugo van den Broek kreeg een discus in zijn handen. Zo’n schriel mannetje. Ik dacht: nee, zo doen ze dat in Kenia ook niet. ” En ja, Hartensveld kijkt naar Kenia, naar Marokko en naar Groot-Brittannië. Waarom? Omdat daar harder wordt gelopen dan in Nederland. Harder getraind ook. “Er wordt ook wel eens gezegd dat wij te hard trainen. Maar een achttienjarige Keniaan loopt een wereldrecord op de halve marathon. Op de wereldjuniorenranglijst halve marathon staan tientallen Japanners met tijden van 1.02 tot 1.04. Dat is hier het niveau van Hugo, die 28 is. Ik bedoel: hoezo te hard trainen? ” Hartensveld vindt het niet meer dan normaal dat zijn talenten in de zomer doortrainen. Ook als ze op vakantie zijn of zes weken werken in een fabriek. Net zoals hij het normaal vindt dat TDR in voorbereiding op de Europese kampioenschappen cross in Tilburg december een trainingsstage doet in Groet. “Dat is niet eens vernieuwend. Maar ik laat me niet beperken.” Tien jaar geleden reed hij met zijn talenten enkele dagen voor het NK-junioren al met een caravan naar de plaats van de wedstrijd. Het hoorde volgens Hartensveld bij een normale wedstrijdvoorbereiding. Maar dat soort dingen vallen vaak slecht in de conservatieve atletiek. Wie vooruit loopt, oogst hoon, daarvan is Hartensveld zich inmiddels wel bewust. Dan moet hij ineens denken aan de congressen waar hij wel eens komt. “Sta je te pissen met elkaar in de pauze. Pisbak één zegt: ‘Mijn oren suizen van alle nieuwe kennis.’ Dat gebeurt vrijwel nooit. Pisbak twee zegt: ‘Ach, weinig nieuwe dingen.’ Ik denk dan: kom nou, allemaal specialisten die hun verhaal doen en jij weet alles al. Pisbak drie zegt: ‘Hé, daar kan ik wat mee. Aan de slag.’ Dat ben ik dan.”
Lees verderGek of niet gek, de droom komt dichterbij
bron: Het Parool, 15 september 2005tekst: Robert-Jan Frieletitel: Gek of niet gek, de droom komt dichterbijAMSTERDAM – Zij dromen ervan, anderen verklaren hen voor gek. Hugo van den Broek, Michel Butter en Selma Borst zijn de gezichten van Team Distance Runners (TDR) en willen hetzelfde: een topklassering op een olympische marathon lopen. De droom komt steeds dichterbij.Hij heeft het gevoel dat hij op trede nummer zeventien is, Hugo van den Broek (foto). Vanaf zijn vijftiende – toen hij als voetballertje de overstap maakte naar atletiek – droomt hij over de marathon. Vanaf die tijd ook ziet hij het waarmaken van zijn droom als een trap van twintig treden. Nu, op zijn 28ste, is het grootste gedeelte van de route afgelegd. Misschien ziet Van den Broek zijn droom daarom duidelijker dan teamgenoten Michel Butter (19) en Selma Borst (22). Van den Broek: “Waar ik over dagdroom, is dat ik van achteruit kom. Plek twintig, dertig. En dan bij verrassing anderen oprollen.” Een medaille op de Spelen, dat is Van den Broeks streven. Vorig jaar liep hij in Amsterdam naar een nieuw persoonlijk record (2.12,08). Daarna kampte Van den Broek echter met een achillespees-blessure, waardoor hij er zondag bij de Dam tot Damloop niet bij is. Traptrede zeventien duurt wat langer.Van den Broek, Butter en Borst hebben hetzelfde meegemaakt: zij dromen, anderen verklaren ze voor gek. Borst: “Ze zeggen: je zult nooit de beste worden met al die Kenianen voor je. Ik zeg: dat weet je niet. ” Borst maakte op haar zeventiende de overstap naar TDR. Sindsdien is ze steeds harder gaan lopen en inmiddels is ze een van de gezichten van de Nederlandse wegatletiek. “Ik merk dat mijn droom completer wordt. ” En de geringschattende opmerkingen van anderen worden minder. “Ook zij zien dat ik steeds beter presteer. ” De Spelen van 2008 zouden kunnen voor Borst. Anders zeker die van 2012. Het geldt ook voor Van den Broek. “Maar die van 2012 zijn misschien mooier. In Londen, als iedereen kan komen kijken. Daar wil ik voor de medailles strijden. ” Butter droomde ooit van een topklassering in een olympische marathon om direct over de finishlijn dood neer te vallen. Zo ging het in het oude Griekenland toch ook? “Maar inmiddels heb ik me voorgenomen ervan te gaan genieten. ” Van den Broek ziet zichzelf in de kopgroep het olympische stadion binnenrennen. Met zeventigduizend mensen op de tribunes die uit hun dak gaan. “Ik heb in Rotterdam al als haas gelopen. Zo’n helikopter boven je hoofd, Lee Towers die zingt, al die camera’s. Dat geeft een geweldige kick. Sindsdien weet ik: de marathon is het mooiste. ” Hij en Borst lopen zondag wel van Amsterdam naar Zaandam. Borst zit in een rustige trainingsfase en hoopt op een tijd ergens in de 57 minuten. Butter zou na afzeggingen van onder anderen Kamiel Maase wel eens de snelste Nederlander kunnen worden. Voor een jongen uit Beverwijk die tot zijn zestiende heeft gevoetbal, zou dat op een van zijn twintig treden op weg naar de top al een droom op zich zijn.
Lees verderKwartet TDR klaar voor EK cross
De TDR-atleten Selma Borst, Michel Butter, Manon Kruiver en Tom Wiggers doen op 11 december a.s. mee aan het EK cross dat dit jaar plaatsvindt in Tilburg. Borst en Butter komen uit bij de senioren en Kruiver en Wiggers bij de junioren. Volgens eigen zeggen zijn ze er helemaal klaar voor.Voor Selma Borst (22 jaar) en Michel Butter (20) was het de eerste keer dat ze zich bij de senioren wisten te kwalificeren voor een internationaal crosstoernooi. Zij geven hun eerdere deelnames bij de junioren nu dus een passend vervolg. Voor Butter was plaatsing een verrassing aangezien deelname aan het EK cross voor hem geen doel was. Coach Guido Hartensveld: “Na zijn sterke baanseizoen en zijn 1.05 in de Bredase Singelloop wilde ik hem hoe dan ook twee weken absolute rust geven. Doe je dat niet dan krijg je later in het seizoen een terugslag. Vervolgens hebben we de training heel rustig opgebouwd. Plaatsing voor de EK was absoluut geen prioriteit”. Toch had Butter de laatste weken voldoende niveau om plaatsing af te dwingen in de nationale mannenploeg. Butter wil de kans met beide handen aangrijpen. “Ik ben fris en gretig en word wekelijks beter. Toernooien zijn belangrijk in mijn ontwikkeling. Hoog zal ik niet eindigen maar ik ben bijvoorbeeld wel benieuwd hoe ik sta ten opzichte van de neo’s uit andere landen. Tegen velen liep ik in mijn juniorentijd maar ook afgelopen zomer op de baan in Erfurt,” aldus Butter.Ook Selma Borst staat er goed voor. Zij heeft haar volledige najaar afgestemd op dit EK. Volgens Hartensveld was dit absolute noodzaak. “Selma heeft geen concessies gedaan aan haar voorbereiding, in mijn ogen kon zij zich met haar matige crossreputatie ook niets permitteren. Dit betekende geen wegwedstrijden maar slechts sterk bezette crosses en af en toe een extra training in de modder.” Borst licht toe: “Mijn kaatsende looptechniek is prima voor baan en weg, maar op de cross zal ik toch mijn afzet moeten veranderen. Gelukkig lukt dit steeds beter en gaven de laatste trainingen op het parcours mij veel vertrouwen. Ik ben erg gretig en verwacht op het EK veel beter te presteren dan bij de kwalificatiewedstrijden.”Junior Tom Wiggers (18) nam vorige jaar ook deel aan het EK cross. In Heringsdorf eindigde hij in de achterhoede. Guido Hartensveld: “Toch liep Tom daar een sterke wedstrijd en eindigde hij als 2e Nederlander kort achter zijn trainingsmaatje Michel Butter. De Nederlandse ploeg is dit jaar veel sterker omdat Khalid Chouckoud echt een kanjer is en ook Gerwin van den Hurk is doorgegroeid. Mede hierdoor had Tom zelfs een wildcard nodig voor plaatsing. Maar ook Tom zal op het EK sterker lopen dan de afgelopen weken, we zijn altijd uitgegaan van het toernooi zelf en niet van de kwalificatiewedstrijden. Tom komt nu langzaam in vorm en zal er zondag absoluut klaar voor zijn.”Voor Manon Kruiver (17) wordt het de eerste keer dat ze deelneemt aan een internationaal toernooi. Wat opvalt is dat de blonde atlete van TDR steeds constanter gaat presteren. Afgelopen zomer waren de Koninkrijkspelen in dit verband een leerzame ervaring voor de atlete uit Tuitjenhorn. “Ik heb daar geleerd dat ik goed mijn eigen dingen moet blijven doen en niet teveel op anderen moet letten. Ik voel me goed in deze ploeg en vind het fijn dat we met zoveel TDR-ers aanwezig zijn. We hebben steun aan elkaar.”In het voorprogramma vindt er een wedstrijd (1.500 meter) voor C/D junioren plaats. De beste Nederlandse junioren tijdens de Warandeloop zullen hier strijden tegen de beste Belgische en Duitse junioren. Een aantal talentvolle atleten uit het TDR Regioplan hebben zich voor deze wedstrijd weten te plaatsen. Voor hen een unieke kans om te proeven van de sfeer die een dergelijk internationaal kampioenschap met zich meebrengt.Programma EK cross:- 12.00 uur Junioren Meisjes 4830m- 12.30 uur Junioren Jongens 6500m- 13.50 uur Vrouwen 6500m- 14.30 uur Mannen 9840mfoto: Karel Delvoye
Lees verderTDR op stage naar Zuid-Afrika
Team Distance Runners is vandaag (maandag 12 december) vertrokken naar Zuid-Afrika voor een drieweekse trainingsstage. De ploeg onder leiding van trainer Guido Hartensveld verblijft de komende weken in Secunda op een hoogte van 1650 meter. Secunda is gelegen in het oostelijk deel van Zuid-Afrika. Voor de meeste atleten geldt de traininsstage als voorbereiding op de Egmond Halve Marathon die op zondag 8 januari plaatsvindt.Atleten die meegaan zijn onder andere Selma Borst, Michel Butter, Leon Ineke, Bob Winter en Barbara Zutt. Hugo van den Broek heeft inmiddels al zijn eerste week achter de rug en laat weten dat het uitstekend bevalt in het zonnige Zuid-Afrika.
Lees verder